جان دو بعد از اجرای مجموعه جنایت‌هایش، خودش را تسلیم می‌کند و سامرست و میلز را به یک منطقه دورافتاده می‌کشاند. آنجا جعبه‌ای را می‌بینیم که محتوای آن به نقطه اوج نقشه او مربوط است.

جان دو توضیح می‌دهد که خودش نماینده «حسادت» است و میلز را به سمت «خشم» سوق می‌دهد. به این ترتیب، خودش را آخرین قطعه پازل می‌کند: مرگ او بخشی از طرحش بوده است.

تراژدی پایان دقیقاً در همین‌جاست؛ میلز با کشتن جان دو، ناخواسته وارد همان چارچوبی می‌شود که قاتل برایش طراحی کرده بود. سامرست تلاش می‌کند جلوی این اتفاق را بگیرد، اما در نهایت دیر شده است.

پایان فیلم بیش از آنکه فقط یک شوک داستانی باشد، درباره چرخه خشونت و این پرسش است که آیا انسان می‌تواند در مواجهه با تاریکی، خودش به بخشی از همان تاریکی تبدیل نشود.